Reviews: Surfvival


Summer 1995 – Nitro! (Demolition Derby) NITR004 – BELGIUM

2nd album. Bonafide genre-classic.

Surfvival Of The Onbeschofste by The Apemen

Songs: Cor Steijn Rides The Wild / Het Grote Surffeest / Tokonado! / Joop Walvis hangs Ten / De Wip / EI Rey Del Surf / Surf Dracula (alternate version) / Los Broodje / Bongo Bongo / Shake Your Hoover / Space Race / Bahareeba / El Tortura / Queen Jackula / Anastesia / When Johnny Comes Wreckin’Home (CD Bonustrack)

KFJC’s Phil Dirt
16 killer tracks from the Dutch Masters of Surf! This is one of the BEST and LOUDEST bands EVER! This CD is not as well produced as their last. Too much general track reverb, which takes away from both their edge and their incredible energy. Still, there are few better bargains than a new Apemen CD. This is a must-have CD. Get the idea I like these guys? Pure, unadulterated supersonic surf rage! The Trashmen’s “King Of The Surf” is delivered as “El rey del Surf” in Dutch.

The Apemen - surfvival of the onbeschofste LP & D

© Peter Jacobs – www.brogum.nl

COR STEIJN RIDES THE WILD: Can you spell “raging?” “Cor Steijn Rides The Wild” races a long at a blinding pace, with big chords and a genuine garage feel. More rock than surf, this is nonetheless a solid anthemic instro. HET GROTE SURFFEEST [SURF PARTY]: “Het Grote Surffeest” is actually the Astronauts’ “Surf Party.” High powered delivery, shredding lead guitar work, and blinding speed over drum thunder. TOKONADO: “Tokonado” is actually “Toronado,” dedicated to the classic Oldsmobile. The thick over reverbed sound masks some of the intense energy of this amazingly well written surf pounder. A melodic and rhythmic riff drives this home. The keys are suitably low in the mix for the most part.

JOOP WALVIS HANGS TEN: Spooky keys, merciless guitar attack, and high power aren’t enough to overcome the nearly non-melodic riff. DE WIP: This is a Northwest riff rocker with a flying lead. Again a minimal melody band a jam backtrack are not enough to make the grade. SURF DRACULA: Rhythmic eastern block feel and flying surf leads work well together. Images of dancing Cossacks and shortboard surf bunnies is irresistible. LOS BROODJE: Big dark and rhythmic, this melodic tune speaks of journeys along the coast highway at night. It’s trotting beat and soothing lead line invoke dark shorebreak images dimly lit from automobile lights. Subtle keyboards and infectious rhythm. BONGO BONGO: “Bongo Bongo” rides over a Northwest backtrack. The lead is sad, or maybe slightly mean. Very fast and bouncy.

SHAKE YOUR HOOVER: Northwest rhythms and organ lead with more energy and power than most such tracks. It’s way fun, but not very memorable. SPACE RACE: This Gary Paxton number appeared on the Ventures’ “In Space” album. There it was light and childish. Here it’s heavier and more playful, slightly weird and definitely more enjoyable. The whirling keyboards are way cool. BAHAREBA [BAHA-REE-BAH]: The Trademarks’ wonderful “Bahareba [Baha-Ree-Bah]” is shredded mightily. Fast and poundy, driven like there’s no tomorrow. The organ carries the mariachi horn lines, and the lead guitar rages at 90 miles an hour. Excellent! EL TORTURA: “El Tortura” defines surf sludge! It’s huge, lumbering, intense, majorly dark and mean. Riff surf a la Link Wray at Waimea. Thunder, monster tubes, and pure evil. QUEEN JACULA: A very playful surf riff, speedy attack, rhythmic bed, and pounding surf beat drums. Really well concocted, and more than just a riff. It drives and grins. ANESTESIA: The Nation Rockin’ Shadows issued this thirty some years back. The Apemen recreate it as only these mad Norsemen can. It’s big and darker than the original. WHEN JOHNNY COMES WRECKIN’ HOME: Not since the Lancers brazen garage surf epic of the early sixties has this Civil War classic been so powerfully pummeled. Shreddin’ lead guitar, and thick crunch.

Simen Stubbrud, Norway
What can I actually add that has not been said about these psychosurf-kings. Man, they`re wild!!! Before I`d heard this CD, I had heard so much great things about them, and I was really curious, if it was possible to be THAT big and bold. I mean to play Dick Dale off the stage,
you`ve got to have BALLS! So I ordered it, and put it into the player, and I gotta tell that by the very first hearing I actually went slightly disappointed (can you believe it).Cause it may sound a little strange the first time you listen to it. I mean ; this ain`t actually normal blues-progression,goddammit! BUT, after a few listenings ;yer lost…believe me. Lotsa double picking action, HIGH energy, groovy way of usin` the organ, ATTITUDE, showmanship ,great melodies are only some of the keywords while talkin about this crazy bunch.

Faves; Joop Walvis hangs ten(have did they come up with that rad progression), Surf Dracula (this one`s moaning), Shake your hoover (GROOVY), Bahareba (they know how to take care of the classics,not bully them, only speed them up), El Tortura (real psychoish intro) You don`t have to think twice to get your hands on this one (No I`m not representing the record company).
This is probably the best surf combo nowadays along with the Satan`s Pilgrims.

Pipeline Magazine # 28 by Dave Burke
Hallelujah! lt is the second coming and we are all saved …… SAVED, brothers and sisters! lt seems there is a whole new generation of surfers out there who are no longer content to just faithfully run through a stack of dusty classics as though they were carved in stone, but who want to blow them up, throw them in the air, and see how they come down.

Yes, it is 1976 all over again, only this time it’s not Johnny Rotten and his mates but bands like The Apemen and Man Or Astroman who have come to re-define the meaning of rock’n’roll. And it is great! This CD explodes open with “Cor Steijn Rides The Wild” – a Dick Daled theme over a hammered beat that has your mind frantically racing just to keep pace with it, midway the guitar drops away to leave just that solid rhythm and all manner of strange rushing sounds that whoosh past like a cloud of burning asteroids – brilliant! “Het Grote Surffeest” is really The Astronauts’ “Surf Party” given a good seeing to and is breathlessly followed by a band original – “Tokonado” – which adds more of that dark, dominating guitar rampaging over the fastest rhythm section in Europe! “Joop Walvis Hangs Ten” continues the manic pace with touches of organ amidst the mayhem and includes some well arranged climactic passages with bass, organ and guitar competing for the honours.

Organ has the whip in “The Wip”, first mustering a sort of see-saw rhythm and then joining in a knockout battle against some brutal guitar work. “El Rey Del Surf’, despite being the CD’s sole vocal, is one of the best tracks. After a spoken introduction (in Spanish?) the band launch into a rousing re-write of Chuck’s “Johnny B Goode” in a kind of chanted Dutch, but what makes it so good is the killer guitar break which goes straight for the throat and leaves a trail of blood dripping from the strings! Traditionalists should be delighted with the band’s red hot versions of “Babareba” and “Anestesia”, whilst Gary Paxton’s “Space Race” is a real top drawer find. This is a wonderful, wonderful -EXCITING- CD/lp by a fabulous, fabulous band.

Ultra review by Kris Fagot
Sick of the surf-revival? Tired of having to face all those pseudo-rockers who only seem to know Elvis besides Dick Dale? Yes, this really is 1995 and it’s been 30 years since surf was invented and the genre really has changed a lot since then. These days there are plenty of bands that try to do something original with surf, bands such as the Vice Barons, Man or…Astroman?, Huevos Rancheros…, bands that deserve far more attention than they most of the time get. One of the bands that has played and still plays an important role in the survival and innovation of surf, are Neerlands onbeschofsten: the Apemen.

Nitro! (Demolition Derby) NITR004 – BELGIUM

© Peter Jacobs – www.brogum.nl

Imagine you’re looking at an x-rated version of Planet Of The Apes while listening to some Phantom Surfers. That’s exactly the main feel behind the Apemen’s second lp Surfvival Of The Onbeschofste. Where Man or…Astroman? go for the more spacey approach of surf, the Apemen deal with the below-the-belt aspects of day-to-day life. Song titles such as De wip, Shake your hoover and Queen Jacula help you to get the picture. El rey del surf, the only song with vocals, tells us about the beach-adventures of some gigolo.

Guess this must be the first Spanish-sung surf-song ever (actually it’s a cover of the King of Surf by the Trashmen). Yes these guys really got a lovely kind of humor. The titles of the songs are witty, like Cor Steijn rides the wild, Joop Walvis hangs ten or Los broodje.
As to their sound the Apemen remain a typical surf-band, they use lots of reverb and staccato, skin-driving beats, an organ and their tunes sound real wild.

Still the Apemen don’t copy the big examples. The originality is mostly due to the expressive guitar play of Jeroen van de Sande and the psychedelic keyboard-interventions of Appie-happy organ-Benier. Even the samples that Joep Dale uses, sound great. It’s been said that on their gig in the Noorderlicht-venue in Tilburg the Apemen simply blew the headliner Dick Dale off stage. I guess that that fact raises no doubt if you compare Surfvival Of De Onbeschofste to Dick’s current FM-surf.
This lp is definitely worth your money, moreover it received unanimously positive reviews by authorities in the field of surf and garagerock such as Dave Crider of Estrus.
Surfvival Of The Onbeschofste is released by Nitro! records, a subdivision of the Belgian Demolition Derby label and one of the last supporters of vinyl (but then I wonder why the cd has got an extra song).

Deutsch

jh OX magazine nr.21
FUCK, IST DIESE SCHEIBE GROSSSSSS!!! Vergesst MAN OR ASTRO-MAN, zumindest für die Dauer dieses Albums. Und wenn im Info zu dieser.Platte geschrieben wird,das diese Holländer problemlos Altmeister Dick Dale von der Bühne gespielt haben, dann kann das gar nicht übertrieben sein. Das hier ist wirklich das schärfste an fiedlig rödelnder Surfmucke, was ich seit langem gehört habe. Die Orgel könnte aus ‘nem schlechten Fifties-Horrorfiim stammen, ebenso wie die Affenmasken, die die fünf Jungs auf den Bandfotos tragen. Das Schlagzeug schIurft und scheppert, die Gitarren flirren und hallen, das alles zu spät ist, und dann sind da noch die holländischen Songtitel á la Het grote surffeest. Scheisse, ich bepisse mich vor Begeisterunq. Kaufen oder auf ewig das Maul halten!
Anja Richter
The Apemen in Germany

© Peter Jacobs – www.brogum.nl

Herrscht momentan auch überall in Deutschland eisige Kalte, so wurde doch zumindest den Besuchern der Lauterer “Fillmore musichall” am Donnerstag ordentlich eingeheizt. Mit fetziger Sixties-surfmusik präsentierten sich The Apemen’ aus Holland. Die seit 1990 bestehende Formation mit Ursprung in Tilburg nahe der Belgischen Grenze gab ihr Debüt mit der LP “Are you being surfed”. Während diese nach eigenen Angabe schon ewig ausverkauft sei, ist Ihre zweite und aktuelle Scheibe “Surfvival of de Onbeschoftste”, noch erhältlich.
Die Band. die sich stilecht von der Frisur, der Kleidung bis zu den Röhrenverstärkern gibt, schien direkt der Musicsendung der 60er jahre “Beat Club” entsprungen und könnte durchaus die Titelmusik zur schrägen US-Kultserie “Addams Family” geschrieben haben. Mit Affenmasken und Anzügen in schmaler Linie erstürmten die vier Holländer die Bühne und rissen das Publikum mit temporeichen Liedern wie “De Wip” und “Surf Dracula” regelrecht in den Strom ihrer Wellen.

Ihr Sound wird im hohem Masse von dem fingern des Albert Benier an seinem melodisch-treibenden orgel geprägt. Mit den worten “Ich bin heiß, weil es hier heiß ist”, entledigte sich Bassist und Sprecher der band David”Don Porro”Andriesse, seiner haarigen Köpfbedeckung und stellte sich als der neue Rudi Carrell vor. Da sie alle Anhänger des deutschen schlagers sind, widmete er das folgende Lied dem grosse Vorbild Heino. “Het grote Surffeest” und “Cor Steijn rides the wild” sind Songs met westernflair á la “Peter Gunn”. Jeroen v/d Sande eine punkige Version von Ricky King, lässt die Gitarre flirren und hallen, angetrieben von beatmässigen minimalslagzeug des “Beckenkönigs”Mike Rosema. Bei dieser fiedlig rödelnden musik kann gerne auf Gesang verzichtet werden. So ist “El Rey Del Surfing” eines der wenigen Lieder in denen “Don Porro” zum Mikrofon greift, abgesehen vom affenartigen Geschrei zu “Just Party”. Fast ohne jegliche Unterbrechung ihres professionellen Spielflusses machten The Apemen erst nach über einer stunde eine kurze pause, während das Publikum begeistert Zugabe forderte. Man liess sich nicht lange bitten und beschrieb das folgende Lied als “living room dance music”, zu der man einfach tanzen mus.
Mit einer showträchtigen einläge, in der Jeroen van der Sande und der vor ihm knieende bassist gemeinsam gitarre spielten, wurde das einzige Konzert von The Apemen in Deutschland beendet.

Nederlands

Gonzo circus
Door het overweldigende succes van de film Pulp Fiction is er een ongelooflijke run ontstaan op, overwegend, old school Surf (Beach Boys, Dale, Link Wray, Surfaris). The Apemen waren deze hype al lang voor, toen ze in 1993 hun eerste singles aan de wereld voorstelden. Met hun, na genoemde singles, en een 10”, volwaardige debut album “Surfvival of the Onbeschofste” (flauwe titel en hoesfoto trouwens) bewijzen ze bij de top in de hedendaagse surfwereld te horen. Dat er bij hun goede en inventieve surfnummers ook enkele zijn die het vermelden niet waard zijn (El Rey Del Surf), mag de pret van de echt geweldige niet drukken niet drukken. Zo is “Los Broodje” een erg spannende creatie waarin de ruimtelijke en warme gitaar sonates worden aangevuld met een nog warmer orgel geluid. Ook “El Tortura” (warme harmonie tussen gitaar en orgel) springt met gemak boven het Apemen-maaiveld uit en wordt derhalve gekoesterd. Voor een land waar de golven gemiddeld niet boven de meter uitkomen een zeer opmerkelijk album.
WATT
Eerste langspeler van deze Nederlandse surfband. Dit jaar traden ze nog op in het voorprogramma van de Koning van de surfgitaar Dick Dale. Ze speelden de meester naar huis en dit is niet zo verwonderlijk. Dale, die de wildste surfmuziekinstrumentals ooit op vinyl heeft gezet en de uitvinder is van het genre wordt oud en is out. Oud in surf betekent kleffe kunstjes vertonen. Gelukkig zijn er groepen zoals de Apemen die de surf vlam brandend houden. Ze zorgen voor hetzelfde plezier als Dale dertig jaar geleden. Onze generatie heeft evengoed recht op deze wilde rock’n roll bij uitstek. The Apemen spelen zo hard en strak dat Surfvival of the Onbeschoftste dé surfplaat van de jaren negentig wordt. Hier geen crossover toestanden zoals op Dales laatste platen maar wel veertien venijnige instrumentals en één vocal “El rey del surfing” van The Trashmen waarop Pervert David Andriesse zijn zangtalenten mag tonen. Een hele mentaliteitsverandering teweeg brengen met deze plaat zal wel wat veel gevraagd zijn zeker?
Lowlands 95
Een aantal Nederlandse bands was vooral geprogrammeerd om de feeststemming er in te brengen. Ondanks de vaak onmogelijke tijden waarop ze moesten aantreden (vroeg in de ochtend of tegelijk met een top-act elders) bleek dit geen enkel probleem. Het dak ging eraf bij Jammah Tammah en Pigmeat. Ook de Dopegezinde Gemeente en The Schizonics kregen de massa in beweging. De surf is weer helemaal terug sinds Pulp Fiction en de Treble Spankers maakten daarom niet alleen het publiek gelukkig, maar waren dat ook zelf: ‘Positieve energie kan niet gekeerd worden’, sprak gitarist Marcel Kruup. The Apemen waren met hun nette pakken, jaren zestig-kapsels en nederbeat een vleesgeworden anachronisme. Er werd gesmeten met gitaren en de bassist werd door het publiek op handen de zaal doorgedragen.
Oor, september 1996 Gemert Bunker festival
Het publiek raakt nog opgewondener als The Apemen losbarsten. Vergeleken bij wat deze Tilburgse surfers ontketenen, zij The Treble spankers een bejaardenorkestje. Het piepende orgeltje is onweerstaanbaar en de gogo-girls dienen zich spontaan op het podium aan. Een geheide festivalknaller, die we nog wel eens vaker willen tegenkomen. Na het succes van The Apemen zakt het festival in elkaar als de Belgische Neven voor de afsluiting moeten zorgen.

Follow us on Facebook